|
.jpg)
|
| 02 September 2010 |
|
|
Почему МИД России не рекомендует россиянам ездить в Грузию? Т.ДЗЯДКО: Мы тем временем после объявления правильного вопроса переходим к следующей теме. Только вначале молния. Вот, агентство «Интерфакс»: «Президент Белоруссии Александр Лукашенко не исключает российского следа в инциденте на территории посольства РФ в Минске. Я напомню, что пару дней назад нашу дипмиссию закидали бутылками с зажигательной смесью. Никто не пострадал, но была сожжена одна машина. Подробности, наверное, в самое ближайшее время узнаем и будем вам об этом рассказывать в наших информационных выпусках.
О чем мы будем говорить в ближайшие без малого 30 минут? Сегодня российский МИД выступил с рекомендацией к гражданам РФ воздержаться от поездок в Грузию из-за преследований. Андрей Нестеренко, официальный представитель российского внешнеполитического ведомства заявил следующее: «Действительно, иностранцы, посетившие Абхазию или Южную Осетию, в случае появления в Грузии подвергаются уголовному преследованию, влекущему крупные штрафы или тюремное заключение. Делается это на основании закона об оккупированных территориях. И, - утверждает Нестеренко, - россияне в сегодняшней Грузии систематически становятся жертвами произвола, независимо от того, бывали ли они когда-либо в Абхазии и Южной Осетии». И как вывод от господина Нестеренко, российский МИД не рекомендует российским гражданам в такой ситуации как сейчас ездить в Тбилиси и в другие грузинские города, ну и вообще ездить в Грузию.
И.ВОРОБЬЕВА: Всю эту ситуацию мы попросили прокомментировать, поскольку есть у нас реакция МИДа России, вот, мы ее все видим, хотелось бы услышать какую-то реакцию из Грузии. Поэтому у нас сейчас на прямой телефонной связи со студией Темур Якобашвили, госминистр Грузии по вопросам реинтеграции.
Т.ДЗЯДКО: Темур, добрый день, вы слышите нас?
Т.ЯКОБАШВИЛИ: Слышу, да.
Т.ДЗЯДКО: Скажите, правильно ли, на ваш взгляд, российский МИД рекомендует нашим гражданам не ездить к вам в гости? Что, в Грузии опасно для россиян?
Т.ЯКОБАШВИЛИ: В зависимости, о каких россиянах мы ведем речь? Если мы речь ведем о шпионах и посланниках руководства специальными миссиями, опасно. А что касается свободных граждан и просто туристов, бизнесменов, никаких препятствий нету. И господин Нестеренко неоднократно пользуется тем, что он дипломат, и пытается только частично говорить правду, а не всю правду. Никого из иностранцев, россиян, которые легально проживали на оккупированных территориях, не гонится. Если грузинские власти проинформированы насчет визита, ни у кого не возникает проблем, иностранцы ездят в Грузию. Тем более те, кто занимается гуманитарными вопросами на оккупированных территориях. Так что у них проблем нет.
А что касается вообще прибытия в Грузию, мне кажется, что чего боятся в России не самой России, а, в частности, правительство России, что те успехи, которые есть в так называемой порабощенной Грузии очень сильно бросаются в глаза и очень сильно диссонируют с теми успехами так называемыми, которые есть внутри России. Поэтому такая рекомендация, все-таки, наверное уже для того, чтобы не показать так называемую побежденную Грузию.
Т.ДЗЯДКО: Смотрите. Если позволите, я сейчас приведу еще одну цитату из господина Нестеренко и попрошу вас ее прокомментировать. Значит, заявляет он следующее. Цитата обширная. «Мне не раз уже приходилось говорить о том, что буквально каждый, кто приезжает в Грузию из России по частным делам или для посещения родственников является потенциальным объектом провокаций грузинских спецслужб и реально рискует оказаться за решеткой. Нашим гражданам подбрасывают оружие, фальшивые деньги или наркотики, фабрикуются уголовные дела, после чего людей бросают в тюрьму», - говорит господин Нестеренко.
Т.ЯКОБАШВИЛИ: Ну, я могу повторить только слова Путина. Адреса, явки, имя, фамилия. Может он назвать тех людей, против которых были осуществлены такие действия, конкретно?
Т.ДЗЯДКО: Да, вот он говорит, господин Кинкадзе, господин Марчук, господин Скрыльников. Вот 3 фамилии, которые я здесь вижу.
Т.ЯКОБАШВИЛИ: Да, 3 фамилии. Наверное, надо посмотреть за этими фамилиями, чем они занимались. Я уже сказал, что Грузия преследует только тех людей, которые приезжают с недобрыми намерениями в Грузию. А все остальные, я вам могу назвать очень много людей, которые уже побывали в Грузии за последние 2 года, и я не видел, что у них были хоть какие-то проблемы вообще. А тем более сейчас, когда открылись чартерные рейсы прямые и они заполнены, как я понимаю, переполнены. Надо спросить у этих людей – они чувствуют какую-то дискриминацию или нет? Спросите у госпожи Собчак – она очень чувствовала внимание спецслужб? Или спросите других российских деятелей видных, которые приезжали. Я думаю, что, все-таки, за таким заявлением стоит другая политика. И мне кажется, что этот запрет, все-таки, не запрет. То есть подсказка делается для того, чтобы создавать негативный имидж Грузии.
Т.ДЗЯДКО: Ясно. Еще один вопрос. Сегодня Всероссийский центр изучения общественного мнения (ВЦИОМ) опубликовал данные опроса, который был проведен в середине августа, 21-22 августа. Опрошено было 1600 человек в 140 населенных пунктах России. И касался этот вопрос событий 2008 года, августа. И результаты довольно интересные – я вас попрошу их прокомментировать. Значит, на вопрос, правильно ли поступила Россия, признав независимость Абхазии и Южной Осетии, в 2008 году «Безусловно, да» отвечало 59%. В нынешнем, 2010-м только 34%. И на вопрос, правильно ли поступила Россия, поддержав Южную Осетию в грузино-осетинском конфликте «Безусловно, правильно» в прошлом году отвечало 59%, в нынешнем, 2010-м только 38%. Как вам кажется, о чем говорят подобные данные опроса и подобные результаты? И может ли быть какое-то развитие, какое-то изменение российской официальной политики по отношению к Грузии на фоне того, как меняются взгляды российских граждан?
Т.ЯКОБАШВИЛИ: По-моему, эта фраза принадлежит Эйзенхауэру, который говорит, что можно некоторых людей всегда дурить, можно всех дурить какой-то определенный промежуток времени, но всех дурить всегда не получится. На фоне той информационной пропаганды или негативной пропаганды, которая велась против Грузии, не удивительны результаты, которые были в прошлом или в позапрошлом году. Но после того как уже просачивается информация, как успешно ворует Кокойты российские деньги и деньги российских налогоплательщиков, естественно, люди уже задумываются о том, сколько им стоит так называемая независимость этих оккупированных территорий. И она стоит именно налогоплательщикам в России, те деньги, которые должны идти на школы, на детские сады, на инфраструктуру и так далее. Я думаю, что, к сожалению, такое настроение народа не изменит политику нынешнего российского руководства. И, к сожалению, к большому сожалению, антигрузинская информационная истерия – она продолжается. И выступление господина Нестеренко в данном случае из этой же серии, и специальные передачи, которые делаются, как в Грузии все плохо – это из этой же серии. Опять, те люди, которые побывали в этом году в Батуми, например, где количество туристов с прошлого года выросло в 5 раз, 500%. Да? Наверное, они другого мнения, чем господин Нестеренко.
Т.ДЗЯДКО: Скажите, а у вас есть какая-то статистика – вот, вы говорите о количестве туристов в Батуми – относительно российских граждан, которые в этом году и в прошлом году посещали Грузию? Какова тенденция?
Т.ЯКОБАШВИЛИ: Я не могу точно сказать, поскольку точных данных у меня нет. Но мы должны помнить, что Грузия находилась со стороны РФ в полной блокаде не только экономической, но и транспортной. То есть не было воздушного сообщения, не было ничего. И те, которые летали в Грузию, летали через третьи страны.
Т.ДЗЯДКО: Ну, через Минск, через Киев, да.
Т.ЯКОБАШВИЛИ: Я думаю, что после того как есть чартерные рейсы, количество тех людей, которые будут приезжать в Грузию, оно увеличится. И после того как открыли погранпропуск в Верхнем Ларсе, естественно, она тоже увеличивается. То есть без острой необходимости люди не приезжают из России в Грузию, потому что надо приезжать через третьи страны. Так что я думаю, что интерес к Грузии в России еще не пропал и так быстро не пропадет. Но правительство РФ пытается скрыть новую Грузию от своих граждан. Потому что новая Грузия является абсолютно противоположным составляющим того, что пытаются российские медиа рассказывать о Грузии.
И.ВОРОБЬЕВА: Спасибо вам большое. Я напомню, что у нас по телефону на прямой линии со студией был Темур Якобашвили, госминистр Грузии по вопросам реинтеграции.
|
|
| 13 August 2010 |
|
|
Article by Melik Kaylan,Wall Street Journal Two years ago this week I watched Russian
tanks roll into Georgia.
The Russians claimed they were defending South Ossetians
from an unprovoked attack, but in fact the Georgians were defending themselves
against Russian-backed separatism.
Moscow had
invented South Ossetia in Stalin's time as an enclave to give the Russians a
foothold on the Georgian side of the Caucasus Mountains,
enabling them to exert control over Georgian territory. The South Ossetians
were—and are—Moscow's
proxies in this strategy.
During the 2008 incursion, I spoke to a
Russian tank commander who was being served free beer and vegetables by a
Georgian farmer at a crossroads. "We are here to help the poor
people," he said—a propaganda line as Soviet and archaic as Moscow's strategic
thinking.
I returned to the area a few weeks ago.
The Russians now occupy not just South Ossetia but territory within 20 miles of
Tbilisi, Georgia's capital. They have begun
building a barrier: sandbags, mud hills, militarized towers and the like which
will be supported by military bases Moscow
is also building. They clearly plan a long stay. The Russian invasion displaced
more than 100,000 Georgians. They remain displaced.
Meanwhile, Russian Prime Minister Dmitry
Medvedev visited the other breakaway enclave, Abkhazia, on Aug. 8 to celebrate
its independence, which Moscow officially
"recognized" along with South Ossetia's
soon after the invasion. He promised to chip in $300 million to the local
economy.
This mini-Iron Curtain, like the one that
descended over Europe in the aftermath of
World War II, will also be swept away. Yes, it will take time. But artificial
zones dependent on Moscow's
subsidies are black holes. No competitive legitimate business flourishes
there—only corruption, smuggling, gambling, alcoholism and weapons training.
Meanwhile,
the World Bank rates Georgia
as the 11th easiest country on Earth in which to do business. As for
corruption, I personally saw an official Georgian government vehicle stopped
and ticketed by a traffic cop for going too fast. This is not something you
will see in Moscow.
Two
years ago, Georgian officials complained that the Bush administration refused
to sell them antitank and air-defense weapons, or admit them to NATO to deter Moscow's hostile plans.
When Hillary Clinton visited Tbilisi
on July 5, the Secretary of State spoke in gratifyingly blunt terms of the
Russian "occupation" but didn't offer the Georgians any deterrent
hardware. Moscow was and remains too important
in isolating Iran and in
allowing U.S. access to
Central Asian supply lines to Afghanistan.
So is there any more hope for Georgia
now than in 2008?
There
is. Russian officials then were telling anyone who would listen that their main
objective was regime change in Tbilisi.
That is not about to happen. The Georgians continue to support their president,
Mikheil Saakashvili, and they won't hand Moscow
a reward for its brutality.
The Abkhaz and South Ossetians will learn
that freedom from Tbilisi but dependence on Moscow is no freedom at all. As
they watch American, European, Turkish, Kazakh, Israeli and other investors
turn their freer democratic neighbor into a booming Western-style economy while
their own territory stagnates behind barbed wire, the process will take care of
itself. Russian passports and handouts and pseudo-elections managed from Moscow are no substitute
for a real future.
During my recent trip in Georgia, I had
dinner with Temuri Yakobashvili, the minister for reintegration. He was not at
all gloomy. He intimated that Georgians were talking through back channels to
the authorities in the separatist regions toward an eventual rapprochement.
"The invasion proved the limits of
Russian power," he said. "They couldn't take over our country or
remove our government. And . . . [t]hey've failed to drag us into their sphere
of influence."
Mr. Yakobashvili believes Russia doesn't
have the resources to prevail. "It was their last gasp," he said.
"Yes, they've occupied strategic terrain and purged our citizens but,
soon, it's the very people the Russians supposedly saved who will feel occupied
by them. Many already do. Russian subsidies don't reach the general population
any more than they do in Russia."
Moscow's
neo-Sovietism looks no different than the earlier variety, and it will fail for
the same reasons. "The picture is clear," Mr. Yakobashvili told me.
"So long as the West is the West and Russia
is Russia,
the story has a happy ending for us."
|
|
| 11 August 2010 |
Letter of Mr.Temuri Yakobashvili in “Le monde” (in French)
Un programme pour réunir les Géorgiens
Il y a deux ans, alors que les forces russes se déversaient à travers les frontières internationalement reconnues de la Géorgie dans les régions d'Ossétie du Sud et d'Abkhazie et plus loin encore, une crise humanitaire a débuté.
Des civils géorgiens furent chassés de leurs foyers et villages par les troupes russes qui progressaient. Même si la guerre n'a duré que quelques semaines, la souffrance est continue pour des milliers de citoyens géorgiens qui sont dans l'impossibilité de retourner chez eux, ainsi que pour ceux qui vivent toujours sous l'occupation russe.
Le cessez-le-feu négocié par l'Union européenne, qui a stoppé le conflit ouvert entre la Russie et la Géorgie, exigeait que les Russes travaillent au retour sécurisé et digne dans leurs foyers de toutes les personnes déplacées et des réfugiés.
Pendant les deux ans qui ont suivi la guerre, le gouvernement géorgien a fait d'énormes progrès dans la reconstruction du pays, et dans l'économie et le développement des institutions démocratiques qui la maintiendront. Nous avons aussi lancé un plan audacieux pour réintégrer l'Ossétie du Sud et l'Abkhazie dans la démocratie géorgienne, alors même que la Russie a décidé de rendre permanente son occupation illégale du territoire géorgien.
Même si le gouvernement géorgien n'a pas de contrôle sur l'Abkhazie et l'Ossétie du Sud, la communauté internationale perçoit les deux zones comme des territoires géorgiens occupés - nous reconnaissons que tous ceux qui y habitent et tous ceux qui souhaitent retourner dans leurs foyers ont les mêmes droits et protections attachés à la citoyenneté géorgienne que leurs compatriotes vivant hors de ces territoires occupés.
A cette fin - et de concert avec les organisations de la société civile, ONG, gouvernements étrangers et organisations internationales - le gouvernement géorgien a exposé une stratégie de construction de partenariats sociaux et économiques entre les populations vivant de chaque côté des lignes de démarcation actuelles.
A travers ce programme, et reconnaissant qu'il ne peut y avoir de solution militaire à ce problème, nous avons comme objectif de réaliser la réunification volontaire des communautés aujourd'hui divisées par des postes de contrôle et des barbelés.
Nous établirons bientôt une agence de coopération afin de promouvoir le développement des entreprises en Abkhazie et Ossétie du Sud et dans les zones adjacentes de la Géorgie. Nous les aiderons à intégrer les marchés internationaux en instituant un laboratoire de contrôle de qualité certifiant la conformité des produits locaux aux standards internationaux. Nous établirons aussi un fonds privé pour aider les entreprises à travers les lignes de démarcation afin de soutenir celles qui pourraient avoir des difficultés à attirer des investissements.
Les infrastructures seront aussi développées, avec des fonds spécifiques pour la réhabilitation des routes en Abkhazie et Ossétie du Sud, la mise en place de services de bus entre les régions et Tbilissi, et un ferry pour relier les ports de Batoumi et de Soukhoumi. Nous avons même proposé d'offrir à la totalité de l'Abkhazie un service d'accès gratuit à Internet, ainsi que des ordinateurs portables gratuits aux élèves des écoles primaires (comme ce sera le cas partout ailleurs en Géorgie).
Notre programme permettrait aussi aux résidents des deux zones d'accéder aux universités géorgiennes et à des programmes de bourse pour étudier à l'étranger.
Ce ne sont que quelques propositions du programme qui sera mis en place afin d'éviter que les communautés séparées par ce conflit soient coupées de façon permanente en termes économiques, sociaux et politiques de la Géorgie et de la communauté internationale. Il n'y a pas de doute que le chemin vers la réunification sera long et difficile, et nous n'entretenons aucune illusion quant aux défis que nous avons à relever dans la mise en oeuvre de notre stratégie d'engagement.
Mais il est de la responsabilité du gouvernement géorgien de faire tous les efforts possibles pour soutenir et resserrer les liens avec ses citoyens en Abkhazie et Ossétie du Sud - pas seulement afin d'éviter leur isolement économique et politique, mais pour accélérer le retour des personnes déplacées et des réfugiés chez eux.
Mais, avant tout, la Géorgie et la communauté internationale doivent rester fermes sur le principe que les frontières ne peuvent être changées par la violence et l'agression. Ces méthodes, qui avaient cours lors des siècles passés, n'ont engendré que guerres, instabilités et tragédies.
Ce à quoi nous aspirons, c'est la fin de l'occupation et la réunification pacifique de notre pays. Et nous attendons le jour où tous les citoyens de Géorgie - quelle que soit leur ethnie - pourront vivre ensemble en paix et dans la prospérité, choisir leur propre avenir et assumer leur juste place dans l'Europe libre et démocratique.
Temuri Yakobashviliis, ministre d'Etat géorgien à la réintégration
|
|
| 09 August 2010 |
Interview of « La Croix » with Mr. Temuri Yakobashvili (in French)
Temour Yakobachvili : « nous misons sur des avancées concrètes »
En charge du dialogue avec la Russie et les territoires séparatistes, ce responsable géorgien croit à la possibilité de faire revenir l’Abkhazie et l’Ossétie en créant des facilités pratiques pour les habitants de ces régions
Entretien avec Temour Yakobachvili, vice-premier ministre de Géorgie en charge du dialogue avec la Russie et les territoires séparatistes
La Croix : Deux ans après, qu’est-ce que la guerre de Géorgie a changé dans le Caucase ?
Temour Yakobachvili : Pour avoir une image complète, il faut se souvenir de ce qu’étaient les véritables objectifs de la Russie, avant la guerre. Ce qu’elle voulait, c’était se réinstaller dans l’espace post-soviétique et s’ériger en seul véritable garant d’un nouvel ordre dans son étranger proche. Son but n’était pas de prendre le contrôle de quelques villages.
Or la Russie n’a pas réussi à installer son ordre à l’issue de cette guerre. Elle n’a pas réussi, en particulier, à mettre à bas le régime de Mikheïl Saakachvili, ni à occuper l’ensemble de la Géorgie, ce qui entrait dans ses plans.
La Russie a bien obtenu une victoire en renvoyant à plus tard l’élargissement de l’Otan à la Géorgie et à l’Ukraine. Mais en dehors de cela, la guerre a aussi démontré que l’armée russe se trouve aujourd’hui en mauvais état. Enfin, en dépit d’énormes efforts diplomatiques, la Russie a échoué à faire reconnaître l’Abkhazie et l’Ossétie du Sud comme des « États indépendants » par d’autres gouvernements de la région, dans la foulée de son propre soutien à ces deux territoires.
Seuls le Venezuela, le Nicaragua et Nauru (un micro-État du Pacifique, NDLR) ont suivi. Mais ni la Biélorussie, ni les républiques d’Asie centrale ne l’ont fait. Et nous avons des assurances que l’Ukraine ne le fera pas.
Comment ont évolué l’Abkhazie et l’Ossétie du Sud ?
Sur le terrain, on voit une militarisation et en même temps une dépopulation de l’Ossétie et de l’Abkhazie. Des militaires russes s’installent durablement, au nombre de 10 000 soldats environ, dans ces territoires. Et un grand nombre de civils sont partis. Certains étaient des Géorgiens qui ont dû fuir au moment du conflit et n’ont pu rentrer.
D’autres sont des Ossètes qui ont dû partir chercher du travail en Russie. Avec l’arrivée des forces russes, les milices paramilitaires ont été dissoutes. Or elles étaient la principale source d’emplois… En Abkhazie, le contrôle de la Russie s’accroît. L’« indépendance » revendiquée est une fiction. Il se produit une annexion économique par la Russie.
Comment espérez-vous convaincre les Abkhazes et les Ossètes de revenir au sein de la Géorgie ?
Nous avons mis sur pied une « stratégie pour les territoires occupés ». Elle mise sur des avancées concrètes. Par exemple, nous voulons créer des cartes d’identité à statut neutre et des laissez- passer, de façon à offrir aux habitants de ces territoires une alternative au passeport russe, s’ils veulent voyager ou avoir accès aux soins.
En effet, la santé est gratuite en Géorgie mais, pour y avoir accès, il faut un passeport géorgien. Or certains habitants d’Abkhazie et d’Ossétie ont des difficultés à prendre un document qui indique qu’ils sont de nationalité géorgienne… D’où l’idée de ces cartes spéciales où la nationalité ne serait pas indiquée.
Ainsi, ceux qui prendront ce document ne seront pas en difficulté vis-à-vis des autorités locales. Cette carte permettra de bénéficier de droits sociaux en Géorgie mais donnera aussi le droit d’enregistrer un commerce, de percevoir sa retraite ou bien d’étudier.
Nous savons qu’il existe déjà un certain nombre de passages de Géorgiens vers l’Abkhazie et l’Ossétie. Huit cents personnes par jour franchissent la rivière Inguri (qui marque la ligne de démarcation entre la Géorgie et l’Abkhazie, NDLR).
Il existe aussi des passages vers l’Ossétie mais ils sont plus difficiles à chiffrer car ceux-là se font à travers champs, en évitant tous les postes de contrôle. Ces allées et venues participent à la normalisation. C’est ce que nous voulons encourager pour avoir de plus en plus de relations en matière d’économie, d’éducation, de façon à ce que la confiance se rétablisse.
propos recueillis par Alain GUILLEMOLES
Temuri Yakobashvili: « We are betting on concrete progress » (unofficial translation)
In charge of the dialogue with Russia and separatist territories, this Georgian official believes in the possibility to have Abkhazia and South Ossetia come back to Georgia by creating practical facilities for the inhabitants of these regions.
Interview/Discussion with Temuri Yakobashvili, deputy Prime Minister of Georgia in charge of the dialogue with Russia and the separatist territories
La Croix: Two years after the war, what has the Georgian war changed in the Caucasus?
Temuri Yakobashvili: To have a complete picture, you have to remember what were the real goals of Russia, before the war. What Russia wanted was to reinstall itself in the post-soviet space and to set itself up as the only guarantor of a new order in the region. Russia’s goal was not to take control of a few villages.
But Russia has not succeeded in creating order after this war. In particular, Russia did not succeed in overthrowing Mikheil Saakashvili’s regime or occupying the totality of Georgia, which was in its plans.
Russia indeed obtained a victory by postponing NATO’s enlargement to Georgia and Ukraine. But, apart from that, the war also showed that the Russian army is today in a poor condition. Finally, in spite of enormous diplomatic efforts, Russia has failed to have other governments of the region recognize Abkhazia and South Ossetia as “Independent states”, which would have been in following of it’s own support to the two territories.
Only Venezuela, Nicaragua and Nauru (a micro State of the Pacific, Editor’s note) have followed. But neither Belorussia, nor the republics of Central Asia have recognized them. And we have some guarantees that Ukraine won’t either.
How did Abkhazia and South Ossetia evolve?
On the field, we can see a militarization and at the same time a depopulation of Ossetia and Abkhazia. Some Russian militaries are settling in those territories, approximately 10 000 soldiers. And a large number of civilians have left. Some of them were Georgians that had to flee during the conflict and could not go back.
Other are Ossetians who had to leave to find some work in Russia. With the arrival of the Russian forces, the paramilitary militias have been dissolved. They where the principal source of employment… In Abkhazia the control by Russia is strengthening. The “Independence” demanded is a fiction. What is happening is an economic annexing by Russia.
How do you hope to convince the Abkazians and the Ossetians to come back to Georgia?
We have put in place a “strategy for occupied territories”. It is based on concrete advances. For instance, we want to create Identity cards with a neutral status and some passes, in order to offer the inhabitants of these territories an alternative to the Russian passport, if they want to travel or gain access to healthcare services.
Indeed, the healthcare is free in Georgia, but, to have access to it, you need a Georgian passport. And some inhabitants of Abkhazia and Ossetia have difficulties to take a document stating that they are of Georgian nationality… That is where the idea of those special cards where nationality would not be indicated came from.
So, those who will take this document will not have difficulties with local authorities. This card will allow them to benefit from social rights in Georgia, but also to register a business, to be eligible for a pension or to study.
We know that a certain number of passages of Georgians exist towards Abkhazia and South Ossetia. 800 people/day cross the Inguri river (which marks the demarcation line between Georgia and Abkhazia, editor’s note).
There are also some passages towards Ossetia but they are harder to count as they are moving across fields, avoiding all the check-points. This commuting helps the situation to progress towards normalisation. This is what we are encouraging in order to have better economic and educational exchanges, and so that the trust be re-established.
propos recueillis par Alain GUILLEMOLES
|
|
| 09 August 2010 |
Interview of newspaper «24 hours” with Mr. Temuri Yakobashvili (in Georgian)
"ოკუპაცია" - მნიშვნელოვანი ტერმინი დეოკუპაციისთვის
რუსეთ-საქართველოს აგვისტოს ომის დაწყებიდან ორი წელი შესრულდა და დღეს რუსეთის აგრესიის განმეორების საფრთხეს, განსხვავებით გასული წლისგან, ფაქტობრივად, აღარ ახსენებენ. დაპირისპირებამ მეტწილად დიპლომატიური ხასიათი მიიღო.
რუსეთ-საქართველოს აგვისტოს ომის დაწყებიდან ორი წელი შესრულდა და დღეს რუსეთის აგრესიის განმეორების საფრთხეს, განსხვავებით გასული წლისგან, ფაქტობრივად, აღარ ახსენებენ. დაპირისპირებამ მეტწილად დიპლომატიური ხასიათი მიიღო.
რეინტეგრაციის საკითხებში სახელმწიფო მინისტრი, ვიცე-პრემიერი თემურ იაკობაშვილი კონფლიქტის გადასაჭრელად საქართველოს მთავრობის მიდგომების შესახებ გვესაუბრება.
- საერთაშორისოდიპლომატიისმონაწილეობით, რაშეიცვალაკონფლიქტისმოგვარებისსაკითხში?
- ყველაზე მნიშვნელოვანი ძვრა, ჩემი აზრით, არის ის, რომ რუსეთის მცდელობა, ეს რეგიონები დამოუკიდებელ სახელმწიფოებად აღიარებულიყვნენ, უშედეგო გამოდგა. დღეს ნათელია, რომ ამის საპასუხო მცდელობა უფრო ეფექტურია: სიტუაცია ისე შეტრიალდა, რომ თუ თავიდან დამოუკიდებელ სახელმწიფოებად აღიარებაზე იყო საუბარი, ახლა ლაპარაკობენ მათ აღიარებაზე, ოღონდ - ოკუპირებულ ტერიტორიებად. ასეთმა მიდგომამ გავლენა იქონია და აღარ გამოჩენილან ახალი ქვეყნები, რომლებიც ამ რეგიონებს დამოუკიდებელ სახელმწიფოებად აღიარებდნენ. ჩვენ ძალიან მადლობელნი უნდა ვიყოთ დასავლელი, ასევე აღმოსავლელი პარტნიორების და ყველა იმ ქვეყნის, რომლებმაც ამ საკითხში ძალიან პრინციპული პოზიციები დაიკავეს. მიმაჩნია, რომ ეს არის რუსეთის დიპლომატიისთვის კრახი, ჩვენთვის კი რეალური შესაძლებლობა ტერიტორიების დაბრუნებისთვის, ქართულ სამართლებრივ სივრცეში მათი რეინტეგრაციისთვის და ამ ხალხის საქართველოში დაბრუნებისთვის.
- რამინიშნებებსაკეთებენამსაკითხზედიპლომატები?
- ჩემთან საუბრის დროს ყველა იყენებს ტერმინს - "ოკუპაცია", საჯაროდ კი ამას ზოგი ერიდება, ზოგი არ ერიდება. ყველა ფიქრობდა, რომ ამერიკის შეერთებული შტატები ამას არ გააკეთებდა, მაგრამ ვაშინგტონში არაფერსაც არ ერიდებიან. ვფიქრობ, ეს ტენდენცია უკვე ძალას იკრებს, თან სერიოზულად, რაც ძალიან მნიშვნელოვანია არა მხოლოდ აღიარების პრევენციისთვის, არამედ შემდგომში რეალური დეოკუპაციისთვის.
- თუმცა, ევროპარლამენტისმიერმიღებულრეზოლუციაში, ქართულიდიპლომატიისმცდელობისმიუხედავად, ტერმინი "ოკუპაცია" არგამოუყენებიათ.
- ქართულ დიპლომატიას მაშინ ძალისხმევა არ დაუშურებია, მაგრამ იქ ზოგიერთებმა საკმაოდ უგუნური შეცდომები დაუშვეს. ჩვენ ამ თემას აუცილებლად დავუბრუნდებით, ეს სამუშაოა. რა თქმა უნდა, ჩვენი დიპლომატია ადამიანური რესურსითა და გამოცდილებით გაცილებით შეზღუდულია, ვიდრე რუსული დიპლომატია, თუმცა ეს იმას არ ნიშნავს, რომ სიმართლე ჩვენს მხარეს არ არის - ამ სიმართლით ჩვენ გავიმარჯვებთ.
- პრეზიდენტმასააკაშვილმამუხათგვერდისძმათასასაფლაოზეგანაცხადა, რომრუსეთისაგრესიამოსალოდნელიციყოდაძალიანმოულოდნელიც. ამასროგორგანმარტავთ?
- ყველა ჩვენი დასავლელი პარტნიორი მაშინ გვარწმუნებდა, რომ რუსეთს ომი არ სურდა - სწორედ ამ თვალსაზრისით იყო რუსეთის აგრესია მოულოდნელი, თუმცა ჩვენ გვქონდა ფაქტები, რომ რუსეთი ომისთვის ემზადებოდა და ამ ფაქტებს ჩვენს პარტნიორებს მაგიდაზე ვუდებდით. მოულოდნელი იმიტომაც შეიძლება ეწოდოს, რომ მაინც ძნელად დასაჯერებელი იყო რუსეთის წასვლა ასეთი მასშტაბის ავანტიურაზე. დღეს, ორი წლის გადასახედიდან ჩანს, რომ ეს ნაბიჯი თვითონ რუსეთს ძალიან ძვირად დაუჯდა. ჩემი აზრით, დღესდღეობით ცხადია ერთი რამ - ქართული სახელმწიფო გაცილებით უფრო სიცოცხლისუნარიანია, ვიდრე ეგონა ბევრს ქვეყნის შიგნით ან მის გარეთ. რუსეთის ნეოიმპერიალიზმი ისეთივე ფიქციაა, როგორც აფხაზეთის და ცხინვალის რეგიონის დამოუკიდებლობა.
ფაქტია, რომ რუსეთმა სამხედრო წარმატება დიპლომატიურად ვერ გაიფორმა. ჩვენი ტერიტორიების დანაწევრებას დღეს მსოფლიოში სერიოზულად არავინ განიხილავს და საქართველომ სამი სერიოზული დარტყმის გადატანა შეძლო: რუსეთთან ომის, მსოფლიო ეკონომიკური კრიზისის და საქართველოს ბოლოდროინდელი ისტორიის განმავლობაში ალბათ ყველაზე სერიოზული შიდაპოლიტიკური კრიზისისა. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ ქართული სახელმწიფო არა მხოლოდ გადარჩა, არამედ გადარჩა, როგორც ძლიერი და ქმედითუნარიანი ქვეყანა.
- ომისშემდეგსაქართველოსხელისუფლებამდაიწყოტერმინ "ოკუპაციის" დამკვიდრება. ვისიიდეაიყოტერმინისშემოღება?
- თემას კონკრეტული ავტორი არ ჰყავს, მაგრამ ამ მიმართულებით პროაქტიური პოლიტიკის გატარება პრეზიდენტის ინიციატივაა და ეს იყო როგორც მთავრობის კაბინეტის წევრთა სურვილი, ასევე ყველაზე ლოგიკური ნაბიჯი, რაც საქართველოს ხელისუფლებას უნდა გადაედგა. ჩვენ მთელი რიგი მიმართულებებით შევიმუშავეთ ხედვები. რაც შეეხება ოკუპანტს, მას ოკუპანტი უნდა უძახო. ოკუპირებულ ტერიტორიებზე მცხოვრებ ჩვენს მოსახლეობასთან ურთიერთობისთვის ახალი სტრატეგია გაგვაჩნია, ხოლო საერთაშორისო თანამეგობრობის მიმართ ჩვენი პოლიტიკა არ შეცვლილა. ჩვენ მივდივართ იმ გზით, რომელიც დავისახეთ - ეს არის დემოკრატიული, დამოუკიდებელი, სუვერენული საქართველოს მშენებლობა. ამ გზაზე რუსეთი ერთი ხელშემშლელი ფაქტორია
- ომიიყოაუცილებელიიმისთვის, რომრუსეთიოკუპანტადგეღიარებიათ?
- იცით რა, მე ომის შემდეგ პარლამენტის საგამოძიებო კომისიის სხდომაზეც განვაცხადე, რომ ჩვენ ვაპირებდით რუსეთის სამშვიდობო მისიის დასრულებას 2008 წლის მაისში. თუმცა მაშინ საერთაშორისო თანამეგობრობამ გვთხოვა, ამას ნუ იზამთო.
მხოლოდ ჩვენ ხომ არ უნდა ვამბობდეთ, რომ რუსი არის ოკუპანტი. ამას ირაკლი წერეთელი უკვე 25 წელზე მეტია, გაიძახის. ამაზე ჩვენი პარტნიორებიც ხომ უნდა დაგვეთანხმონ. მარტო ჩვენ თუ ვილაპარაკებთ, "ამირან გულში მღეროდა" გამოვა...
მნიშვნელოვანია ერთი რამ: ომმა ის გამოაჩინა, რაც ადრე მკაფიოდ არ იყო გამოხატული - ჩვენი ძირითადი პრობლემა აფხაზებთან და ოსებთან ურთიერთობა არ არის. მართლა აფხაზებთან და ოსებთან ხომ არ გვაქვს რამე გასაყოფი. საუკუნეების განმავლობაში ერთად ვცხოვრობდით, ცუდი პერიოდებიც იყო და კარგი დროც, მაგრამ ერთად ვიყავით, ისევე, როგორც ჩრდილოეთ კავკასიასთან - ლეკიანობაც გვახსოვს, მაგრამ რა, ჩეჩნები არ ცხოვრობენ ჩვენთან? თუ ზურგი ვაქციეთ ვინმეს, როცა მათ გაჭირვება ჰქონდათ? ჩვენი მთავარი პრობლემაა საქართველო-რუსეთის ურთიერთობა. რუსეთი სეპარატისტებს და სეპარატიზმს ქართული სახელმწიფოებრიობის წინააღმდეგ იყენებს. ოჯახში და მეზობლებს შორის ყველაფერი ხდება, მაგრამ როცა მეზობელი სახლში შემოგივარდება, შვილებს, ცოლს გაგილახავს, შემდეგ ორ ოთახში დაგიჯდება და იტყვის, ჩემიაო, ამას მეზობლობა აღარ ჰქვია.
- "ჩართულობისსტრატეგიისსამოქმედოგეგმა", რომელიცთქვენსაპარატშიმომზადდა, საკოორდინაციომექანიზმისშექმნასითვალისწინებს, ესკიოკუპირებულიტერიტორიებისმაკონტროლებელძალასთანთანამშრომლობასსაჭიროებს. რამდენადრეალურიასამოქმედოგეგმისგანხორციელება? ბევრსარსჯერა, რომამგეგმისცხოვრებაშირეალიზებაშესაძლებელია.
- შემიძლია, სკეპტიკოსებს ქართული კლასიკიდან ვუპასუხო - ვისაც გვჯერა, გაგვატარეთ. კრიტიკა უფრო ადვილია, ვიდრე საქმის კეთება. ვიღაცის მიერ ჩვენი გაკრიტიკება იმას არ ნიშნავს, რომ საქმე არ უნდა ვაკეთოთ. ის ადამიანები, რომლებსაც სკეპტიციზმი აქვთ, ჩემს მისაღებში დასხდნენ და ნახავენ, რამდენი აფხაზი და ოსი მოდის ყოველდღე. რა თქმა უნდა, ჩვენი მუშაობა რაღაც მიმართულებით უფრო ეფექტური იქნება და რაღაც კუთხით - ნაკლებად. მაგალითად, დღეს შეიძლება აფხაზებთან ურთიერთობა უფრო იოლი იყოს, ვიდრე ცხინვალის რეჟიმთან, რადგან აქამდეც ვიცოდით, რომ კოკოითი ქურდია და ეს ახლა, მგონი, მთელმა რუსეთმა გაიგო.
ამ შემთხვევაში უკეთესსა და უარესს არ ვგულისხმობ. თუ ბაგაფში საბჭოთა ნომენკლატურის ნაწილია, კოკოითი კრიმინალია. რევოლუციამდე საბჭოთა ნომენკლატურა ჩვენ აქაც გვყავდა და პოსტსაბჭოთა ელიტასთან ურთიერთობა გაცილებით მარტივია, ვიდრე კრიმინალებთან.
გარდა ამისა, ბევრი სხვა ფაქტორიც მუშაობს. ცხინვალის რეგიონში ჩვენი მოსახლეობა 10 ათასს არ აღემატება, უმეტესობა ან მოხუცია, ან რუსეთის ბაზებზე მსახურობს. ამ ადამიანებთან ურთიერთობა უფრო ძნელია, ვიდრე გალელებთან და სოხუმში მცხოვრებ აფხაზებთან. სხვადასხვა ასიმეტრიული საკითხებია: თუკი აფხაზეთის მიმართულებით ბუნებრივი დამაშორებელი ფაქტორი არსებობს - მდინარე ენგური, ცხინვალის მხარეს ასეთი რამ არ არის, ამიტომ აქ გატაცებები უფრო ხშირია. როცა კაცი თავისი ვაშლის მოსაწყვეტად გადადის, როგორ უნდა უთხრა, შენ სხვა სახელმწიფოში ხარო?! ან შეშას რომ აგროვებს და ხის იქითა ტოტი თურმე სხვა ქვეყანაში ყოფილა?! - ეს ყველაფერი მარაზმის დონემდე მივიდა.
სხვადასხვა ტიპის განსხვავებებია. თუ აფხაზთან მხოლოდ რუსულად შეიძლება ლაპარაკი, ოსებთან ქართულადაც არის შესაძლებელი. ამა თუ იმ საკითხებში ასიმეტრიაა. თუნდაც ის, რომ ჩვენ ყველაფერს ვატარებთ, რაც აფხაზეთიდან დანარჩენ საქართველოში მოდის, მათ შორის ავტომანქანებს აფხაზური ნომრებით. იგივე შეიძლება არ გავაკეთოთ ცხინვალის რეგიონის მიმართ, რადგან იქიდან ისეთი რამეები შემოდის, რომლებიც შემდეგ ფეთქდება ან რაღაც ზიანი მოაქვს. გვახსოვს ელექტროხაზებისა და რკნიგზის აფეთქება. თან ომი, სულ რაღაც, ორი წლის მომხდარია.
- ცოტახნისწინათსოხუმშიიმყოფებოდასამხრეთკავკასიაშიევროკავშირისწარმომადგენელიპიტერსემნები, რომელმაც, აფხაზურიწყაროებისგანცხადებით, აფხაზეთშირკინიგზისამოქმედებისსაკითხიდააყენა. როგორაფასებთამას?
- სემნების არ შეუთავაზებია რკინიგზის ამოქმედება. მან სოხუმში კითხვა დასვა: "რას ფიქრობთ ინფრასტრუქტურის საკითხების ან რკინიგზის შესახებ?" ჩვენ ძალიან მარტივი პოზიცია გვაქვს - ლაპარაკი ყველაფერზე შეიძლება. როგორც კი საკითხი მომწიფდება, რა თქმა უნდა, რკინიგზაზეც უნდა ვილაპარაკოთ, თუმცა ამისთვის რაღაცები უნდა მოხდეს. პირდაპირ რკინიგზას ვერ დავეძგერებით.
- საიდანუნდადაიწყოსსამოქმედოგეგმისრეალიზება?
- ეს უკვე დაიწყო, ამ მიმართულებით ბევრი ნაბიჯია გადადგმული. ყველაფერს თავისი დრო აქვს. რაღაცის ძალით თავს მოხვევამ, შეიძლება, საქმე გააფუჭოს. ამიტომ ჩვენი სამოქმედო გეგმა ადამიანების რეალურ საჭიროებებზეა აწყობილი. აქედან გამომდინარე, პირდაპირ თუ მიხვალ და ეტყვი - მოდი, რკინიგზა გავხსნათ და ავიარეისები აღვადგინოთ, რა პასუხს გასცემ დევნილ მოსახლეობას? მან რა მიიღო ამის სანაცვლოდ? როცა დევნილების დაბრუნება და პოზიტიური პროცესები დაიწყება, მაშინ ყველა თემაზე შეიძლება საუბარი.
- გეგმისგარკვეულინაწილიფონდებისდაფინანსურიინსტიტუტებისშექმნასეხება. საქართველოსმთავრობადაფინანსებისთვისხშირადევროპელებსმიმართავს. ამმიმართულებითრამდენადაქტიურადაპირებენისინიპროცესშიჩართვას?
- ჩვენ ერთ რამეზე უნდა შევთანხმდეთ - ევროპა და ამერიკა გვჭირდება არა როგორც დონორები, არამედ როგორც პარტნიორები. ვიღაც შეიძლება, ფიქრობდეს, რომ ჩვენ ისინი მხოლოდ ფულისთვის გვჭირდება, მაგრამ ხანდახან არის ისეთი პროექტი, რომელიც, სჯობს, საერთოდ არ განხორციელდეს, რადგანჩვენი ქვეყნისთვის ზიანი მოაქვს. გარდა ამისა, ჩვენ ამ საკითხში, რაღაც დოზით, აფხაზებთანაც ვთანამშრომლობთ.
- რაცშეეხებაჟენევისდისკუსიას. თავდაუსხმელობისხელშეკრულებისშემოთავაზებისშემდეგრუსეთისმხარემდააყენაწინადადება, რომთითოეულმამხარემცეცხლისგანუახლებლობისსაკითხზედეკლარირებაინდივიდუალურადუნდამოახდინოს. თუკიამასქართულიმხარეარდათანხმდება, დეფაქტომთავრობებისწარმომადგენლებიმოლაპარაკებებისდატოვებითიმუქრებიან.
- დატოვონ მერე! ვერ გავიგე, ჟენევის მოლაპარაკებები ცოლი ხომ არ არის, რომ ან დატოვონ, ან შეირთონ. მით უმეტეს, იქ აფხაზეთის და ოსეთის წარმომადგენლები არ არიან. ისინი იქ თავიანთი ინდივიდუალური როლით მონაწილეობენ. რუსეთი იმის თქმას ცდილობს, რომ ყველაფერი ქართველების, ოსების და აფხაზების გადასაწყვეტია და თვითონ, თითქოს, არაფერ შუაშია. დროის მოგებას ცდილობენ. თუმცა არ მესმის, როგორი ოსი სეპარატისტები არიან ან ბროვცევი, ან ახლახან თავდაცვის მინისტრად დანიშნული იახნოვეცი. მათ დევნილების დაბრუნებაზე, ევროკავშირის დამკვირვებლების შეშვებასა და იქიდან თავიანთ გამობუნძულებაზე საუბრის ნაცვლად, უშინაარსო თემებზე სურთ ლაპარაკი.
- ერთიწლისწინათსაუბრობდნენომისგანახლებისსაშიშროებაზე, დღესკიესსაკითხიარგანიხილება. რამდენადმოახდიანამაზეგავლენაშეერთებულიშტატების "გადატვირთვის" პოლიტიკამ?
- რა თქმა უნდა, მოახდინა. "გადატვირთვის" პოლიტიკაში ამერიკელებმა ძალიან პრინციპული პოზიციები გამოხატეს და მათი ერთ-ერთი ინგრედიენტი ის იყო, რომ საქართველოსთან ომი არ უნდა განახლდეს. ამის შესახებ ობამას ადმინისტრაციამ და თვითონ პრეზიდენტმა ნათლად განაცხადეს. ასევე მნიშვნელოვანი იყო საერთაშორისო თანამეგობრობის პრინციპული პოზიცია. არანაკლებ პრინციპული მნიშვნელობა ჰქონდა ერთ რამეს - რუსებმა რეალურად დაინახეს, რომ მათ დახვედრას ქართველები წითელი დროშებით, პურით და მარილით არ აპირებენ. ქართველებმა და საქართველომ - ხელისუფლებამ, ოპოზიციამ და საერთოდ საზოგადოებამ - მკვეთრად განაცხადეს, რომ თუ საჭირო გახდება, ვიომებთ. ხოლო ის, რომ რუსეთის მხარდამჭერ პოლიტიკურ ძალებს მხარს უჭერს რაღაც პროცენტი - ნული მთელი, ნული, ნული - ჩვეულებრივი გადახრააა, რაც დემოკრატიულ ქვეყანაში ნორმაა.
რუსეთისთვის საქართველოში შემოჭრა ადვილი რომ ყოფილიყო, არც ამერიკას და არც ევროპას ყურს არ დაუგდებდა და ისე შემოჯლიგინდებოდა. მათ იციან, რომ აქ ძმებივით არ დახვდებიან. რუსებმა დაინახეს, რომ ეს მთავრობა რუსეთის ტანკის დანახვაზე არა მხოლოდ არ გარბის ქვეყნიდან, არამედ ამ ტანკის აფეთქებას აპირებს. რუსებმა საქართველოს მოსახლეობის განწყობა დაინახეს.
- რაცშეეხებამოქალაქეებისდამოკიდებულებასტერიტორიულიმთლიანობისსაკითხისადმი. NDI-ისმიერჩატარებულიკვლევებითგამოჩნდა, რომსაქართველოსმოქალაქეთაუმრავლესობამთავარეროვნულპრობლემადუმუშევრობასმიიჩნევს, ხოლოქვეყნისგამთლიანებამეორეადგილზეა.
- ვფიქრობ, საკითხი არასწორად იყო დასმული, რადგან ხალხს ჰკითხეს, რა არის თქვენი ძირითადი პრობლემაო. ხალხმა კი უპასუხა - სამუშაოო. არის ასეთი ებრაული სიბრძნე, თალმუდში წერია: "ეინ კემახ, ეინ ტორა", "არ არის ფქვილი, არ არის თორა." ანუ თუ ადამიანს საჭმელი არ აქვს და კვდება, ვერც რელიგიას სცემს პატივს, ვერც ქვეყანას და ვერც ვერაფერს. თუ ადამიანს არა აქვს იმის საშუალება, რომ შვილები გამოკვებოს, ცარიელი პატრიოტიზმი, ცოტა არ იყოს, ანომალიაა. ამიტომ ეს გამოკითხვა, ჩემი აზრით, აჩვენებს, რომ საქართველოში საზოგადოება ჯანსაღია. ისინი ოჯახის გამოკვებაზე ფიქრობენ, ხოლო ტერიტორიული მთლიანობა მათთვის მეორე პრობლემაა - ის მესამე ადგილზე არ არის.
|
|
| 09 August 2010 |
Newspaper “Guardian”- Don’t let Georgia down, Cameron
On the second anniversary of the Russia-Georgia war, the UK should follow the US lead and support Georgian sovereignty
This weekend marks the second anniversary of the Russia-Georgia war. A lot of water has passed under the bridge since then, including the " reset button" being pressed by President Barack Obama in terms of relations between the US and Russia. George W Bush was an evangelist for the Georgian people. So was Senator Joe Biden, now the Democratic vice-president. The switch from a Republican to a Democrat administration in Washington has seen a new, grownup politics on display. The reset button has yielded tangible benefits for global security, but has not been at the expense of Georgia or other US allies in the Caucasus and former CIS. Last month, Hillary Clinton visited Georgia to defy the notion that better relations with Russia means the White House is dumping Georgia. Far from it. The US secretary of state reaffirmed American support for the Georgian government, led by Mikheil Saakashvili, on her visit to Tbilisi. She made clear that "the US is steadfast in its commitment to Georgia's sovereignty and territorial integrity. The US does not recognise spheres of influence". The UK government should do likewise. Europe should continue to call for Russia to abide by the August 2008 ceasefire commitment, including by ending the occupation and withdrawing Russian troops from South Ossetia and Abkhazia to their pre-conflict positions.
Officially, this weekend marks the time when the war started; but the independent international enquiry into war noted that the buildup began several weeks before that when Russian tanks, warships and cyber attackers began manoeuvring towards an inevitable invasion of another sovereign state. It takes two to tango and make war, and Saakashvili fell into Russia's trap as he saw armoured divisions crossing his nation's northern borders and opened fire.
Sovereignty and nationhood has also been very much in the news in recent days. The international court of justice has ruled that Kosovo's declaration of independence (UDI) is legal, after many months of deliberation. It was the example of Kosovo that President Vladimir Putin of Russia used as an excuse to invade Georgia, on the bogus grounds that Russian forces were somehow protecting the "independence" of South Ossetia and Abkhazia. The judgment of the ICJ – while obviously welcome in Pristina – does, however, prove how wrong and illegal Putin's arguments two years ago were.
The foreign secretary, William Hague, was correct when he said last week that Kosovo "is a unique case and does not set a precedent". Of course the ICJ cannot make instant decisions, and had it decided the Kosovo "unilateral declaration of independence" (IDI) was legal at the time, it may have only fuelled Putin's determination to invade sovereign Georgian territory. His warped thinking was: if the Americans can support a UDI for Kosovo, then why should not Russia act to support similar moves in South Ossetia and Abkhazia? Warped thinking indeed. No parallel can be drawn between the self-determination of Kosovo and the Russian occupation of Georgia's regions. Kosovo's UDI followed an international intervention aimed at stopping the ethnic cleansing of Kosovo Albanians – the vast majority of the population of the region – led by the central authorities of the Serbian Republic. In Georgia's case it was totally different. In the Georgian regions of South Ossetia and Abkhazia there was an ethnic cleansing of the vast majority of the population (ethnic Georgians and other ethnic groups) by Russian "peacekeeping" troops and their proxies, in the form of Ossetian militias. Therefore recognising the pseudo independence of the occupied territories – in fact, a rampant annexation by the Russian Federation – would validate ethnic cleansing as a tool to change international borders.
But let us not dwell so much on the past. There is good news to talk about in terms of the measures the Georgian government is taking to seek to live with the continued occupation of 20% of its territory (and that Russia remains in breach of all six points of Nicolas Sarkozy's peace plan negotiated two years ago). The government of Georgia has accepted it will not seek or expect to take back its sovereign territories by force. So instead it has drawn up a constructive plan to continue to develop trade, economic, cultural and language links with the occupied territories. The Russians may be trying to give the Abkhazs and Ossetians Russian passports, but Georgia's minister for reintegration, Temuri Yakobashvili, must be praised for his innovative and ambitious " Action Plan for Engagement" document published this summer. The plan includes concrete steps to build bridges between the different communities. On a recent visit to Tbilisi, Cathy Ashton, the EU foreign policy chief, welcomed the strategy as "a significant step forward towards a policy of engagement with the populations living in the regions". She is right with her analysis that "reaching out to the populations is a prerequisite for finding a peaceful resolution to the conflict". And Georgia has been praised by the international community, financial institutions and NGOs for its progress on democratic reforms, including the opposition in drafting a new constitution and election code. The recent local and first mayoral elections in Tbilisi were a success, with an official report by election observers noting that "significant progress" had been made since previous polls. David Cameron defied the wiseacres of traditional diplomacy when he went to Georgia to stand shoulder to shoulder with this tiny but proud nation as it faced a Russian assault by land, sea and air.
Britain, like America, should now make clear that the Kremlin's annexation of the sovereign territory of a member of the UN and Council of Europe is not acceptable. Cameron must not let down Georgia now he is prime minister.
|
|
| 09 August 2010 |
GlobalPost - Opinion: Georgia aspires to end Russian occupation
A damaged building in Gori, some 80 kms west of Tbilisi in Georgia, Sept. 4, 2008. The brief war between Georgia and Russia in 2008 displaced up to 50,000 people, according to the U.N. (Mustafa Ozer/AFP/Getty Images)
TBILISI, Georgia — Two years ago this Sunday, as Russian forces poured over Georgia’s internationally recognized borders into the regions of South Ossetia and Abkhazia and beyond, a humanitarian crisis began to unfold.
Georgian civilians were driven from their homes and villages by advancing Russian troops. Although the war lasted only a few weeks, the suffering continues for thousands of Georgian citizens who remain unable to return home, as well as for those who continue to live under Russian occupation.
The European Union-brokered cease-fire that brought an end to open conflict between Russia and Georgia required Russia to work toward the safe and dignified return of all internally displaced persons and refugees to their homes. The cease-fire rejected the use of force as a means of altering borders in 21st century Europe and required Russian forces to withdraw to their pre-war positions and to respect Georgia’s territorial sovereignty.
As French Foreign Minister Bernard Kouchner recently made clear, "Russia has failed to meet certain paragraphs of the agreement.” But this cannot keep the government and the people of Georgia from working toward the goals laid out in the cease-fire.
In the two years since the war, the government of Georgia has made great progress in the necessary work of rebuilding our country and our economy and developing the democratic institutions that will sustain both. We have also embarked on a bold plan for reintegrating South Ossetia and Abkhazia back into Georgian democracy, even as Russia has moved to make permanent its illegal occupation of Georgian territory.
Though the government of Georgia does not control Abkhazia and South Ossetia, the international community recognizes the two areas as occupied Georgian territory — and we recognize that all those who live there, and all those who wish to return to their homes there, are entitled to the same rights and protections of Georgian citizenship as their compatriots living outside these occupied territories.
To this end — and in concert with civil-society organizations, NGOs, foreign governments and international organizations — the Georgian government has laid out a strategy for building economic and social partnerships between the populations living on both sides of the current boundaries. Through this program, and recognizing that there can be no military solution to this problem, we aim to achieve the voluntary reunification of communities that are now divided by checkpoints and barbed wire.
We will soon establish a Cooperation Agency to promote business development in Abkhazia and South Ossetia and in the adjacent areas of Georgia. We will help integrate them into international markets by establishing a quality-control lab to certify local products to international standards. And we will establish a private fund to aid joint ventures across the dividing lines in order to support businesses that might otherwise have difficulty attracting investment.
Infrastructure also will be developed, with funds set aside for the rehabilitation of roads in Abkhazia and South Ossetia, as well as the establishment of bus service between them and Georgia’s capital, Tbilisi, and a passenger ferry between the Black Sea ports of Batumi and Sokhumi.
We have even proposed providing free internet service to the whole of Abkhazia, together with free laptops to primary-school students there (as will be standard elsewhere in Georgia). Our plan also would grant residents of both areas equal access to Georgian universities and scholarship programs for study abroad.
These are just some of the programs that will be established in order to prevent communities separated by this conflict from being permanently severed economically, socially and politically from Georgia and from the international community.
There is no question that the path to reunification will be a long and difficult one, and we harbor no illusions about the challenges we face in implementing our engagement strategy. But it is the responsibility of the Georgian government to make every effort to engage and support its citizens in Abkhazia and South Ossetia — not only to prevent their economic and political isolation, but to speed the day when internally displaced people and refugees can return to their homes.
Still, Georgia and the international community must continue to stand firm on the principle that borders cannot be changed through violence and aggression. Such methods in past centuries brought nothing but war, instability and tragedy.
What we aspire to is the end of occupation, the peaceful reunification of our country and the day when all citizens of Georgia — regardless of their ethnicity — can live together in peace and prosperity, determining their own future, and assuming their rightful place in a free and democratic Europe.
Temuri Yakobashvili is Georgia’s Deputy Prime Minister and State Minister for Reintegration.
|
|
| 26 July 2010 |
Statement of the Office of State Minister for Reintegration
On June 24, at 13.00 a.m. members of the so-called parliament of South Ossetia were among a group of people who assaulted Temur Tskhovrebov, editor of the Tskhinvali newspaper “21st Century.”
Mr. Tskhovrebov was attacked for his participation in the “Georgian-Ossetian Civil Forum” in Leiden, the Netherlands in July. He also participated in drafting a joint appeal on regional security and the solution of humanitarian problems among the divided communities, addressed to the participants of the Geneva talks. The Government of Georgia is deeply concerned by the disarray in the occupied territory of the Tskhinvali region/South Ossetia: violation of human rights, denial of the rights to free expression; intimidation, impunity; and a general insecurity for residents.
The Government of Georgia condemns any violence against civilians and calls for the increased involvement of international organizations and institutions so that international community is aware of the existing situation in the occupied territories. The Government of Georgia hopes that the civil society of the Tskhinvali region/South Ossetia will stand for the right to free expression and against persecution.
Consistent with this expectation, the Government of Georgia has adopted the State Strategy and Action Plan for engagement, to create an enabling environment for relations between divided communities, in an atmosphere of cooperation, partnership, and restoration of trust among all communities of Georgia.
The Government of Georgia believes that the successful implementation of these activities will lead to reconciliation and restoration of trust between the divided communities. |
|
| 08 July 2010 |
Statement by the spokesperson of HR Catherine Ashton
|
|
| More ... |
International sources about conflicts in Georgia 
| 23 August 2010 |
სოხუმმა მოსკოვის წინადადებების განხილვაზე უარი თქვა
|
|
| 23 August 2010 |
DEBKAfile: აფხაზეთში განლაგებული ს-300-ები აშშ-სა და ისრაელის წინააღმდეგაა მიმართული
|
|
| 23 August 2010 |
My Long-suffering Georgia (psrt II)
|
|
| 23 August 2010 |
My long-suffering Georgia
|
|
| 22 July 2010 |
Sukhumi Military Road - history and modern times
|
|
| More ... |
|
Biography | Ask the Minister
  
- The letter of the President of the French Republic to the President of Georgia (French - original version)
- The letter of the President of the French Republic to the President of Georgia (English Version)
- Protocole d'accord (French - original version)
- 6 Points Document (English Version)
Official Blog of the Office of State Minister
Q: Why reintegration Matters?
A: We have to return the Abkhaz and the Ossetian People and not only the territories...
|
ქართული
Русский
